रिसाहा

आउँछन् वाणी सुर्यको ताप बोकेर
आउँछन् वाणी बिजुलीको छाप बोकेर
आउँछन् हाँस्दै आफ्नो अभिशाप छोपेर
ठाउँठाउँमा ठोक्दै, ठाउँठाउँमा घोप्दै
तर मेरो मनको तालमा यी सबै
कसैले फ्यालेका पत्थर हुन्
केहि बेरकालागी लहरहरु आए पनि
सबै मेरो धैर्यतामा नतमस्तक हुन्

सयौं पटक मार खेप्दा खेप्दा
यो दिमाग बनिसकेछ अचानो
कयौं पटक अभद्र व्यवहार देख्दा देख्दा
यो लाग्दो रैछ पुरानो
मेरो मनको तालमा जमेका यी डुङ्गा
उचाले मेरा इन्द्रिय, यी लाटा बुङ्गा
उचाले आँसु नै आउने गरी मेरा जुङ्गा
जब बेला आयो खोज्न जीवनको सार
उल्टै लग्न खोजे मलाई जीवनको पार

गाउँछन् वाणी मेरा कानका जाली तोडेर
गाउँछन् वाणी मेरालागि साथमा गाली जोडेर
गाउँछन् वाणी मेरो सुखको आसन फोडेर
अस्थिरता जोड्दै, सोचाईलाई मोड्दै
भकभकी उम्लेको यो रगतै
पुग्छ यो गुन्जनलाई पुर्याउन शुन्य
हाँस्दै गाउँदै जसरी आए पनि
हारेरै जान्छन अब, पर गएर रुन

अचानो बनेको यो दिमागले
आफ्नो धार तिखार्न सिकिसकेछ
जुनसुकै गायकको पनि अब त
मिति पनि तोकिदिसकेछ
बिर्सेर ती महान ज्ञानदीप बुद्ध
बनी बदलाको लागि यसरी लुब्ध
बिर्सेर को हो बालक, को हो बृद्ध
भइन कसैको, बने म भुस्याहा
भगवानको अन्तिम अवतार मै, आए म मान्छे रिसाहा

मेघ बेदना

आकाशको त्यो रसिलो अङ्गुरलाई हेर
देखेपछि पाउन लाग्दैन कत्ति पनि बेर
रस बिर्सी चमकमै रमाउन थाल्दा
त्यसलाई चाख्ने मौका गयो खेर

हरेक बिहान त्यो रसमय सुगन्धको स्पर्श
आँखैले मात्र रमाउँदा, के बिस्मत के हर्ष
अब कहिले हुरी चल्ला र त्यो अङ्गुर 

मेरो आँ परेको मुखमा झर्छ

किन रहर हो गर्न बादलको शयर
अनि म माथि झरी र चट्याङको लहर
तर जब देख्छु त्यस अङ्गुरलाई, बादल हट्दा
केही छिनमा फेरि ओझेल होला भन्ने डर

अङ्गुरै नाथे मेरो बारीमा नभा'को हो र ?
तर त्यही बासनामा फसिसके घनघोर
अन्तिममा जब बारीकै अङ्गुरलाई नियाल्छु
लाग्दो रैछ जीवनमा हाँसेछु थोर

यसो रसपान गरी मुख मिठ्याउन पाए
अघाएको गीत मनैदेखि गाउन पाए
त्यसलाई बादलकै भरमा छोड्ने थिइन
आफ्नो मनको बारीमा कसैगरी रोप्न पाए

जब

जब पवित्र बागमती देखिन थाल्छ कालो
फाटेको दौरामा लजाउँदै लगाउछौँ टालो
जब यो माकुरे बुद्धीले, किराको अभावमा, फेर्न थाल्छ जालो
रित्तिन थाल्यो यो विचित्र फुलहरुको डालो

जब नफस्ने सङ्कल्पले दिन्छ धोका
जब फेरी ति अन्धाहरुले पाए फसाउने मौका
जब यो भगन्ते मनलाई लगाएन कसैले रोक
अनि कुन ठुलो कुरो भो र समुद्रको ढोका?

जब आफ्नो माया र मायालुको हुँदैन भेट
जब बिर्सन्छौँ आफ्नै आमाको त्याग समेत
जब पर्वाह हुन्छ मात्रै आफ्नो क्षत-बिक्षत
अनि कहाँँ आफ्नो खेतको चामलले भर्छ त पेट?

जब आँखै अघि प्रस्ट छ जुन
जब आफ्नै मैलो टोपी बाँकी छ धुन
जब आफ्नै साहुको, आफ्नै माऊको तिर्नै छ नुन
अनि किन पो गाउँछौँ समुद्रपारिको गुण?

दङ्ग चील

तिमीमा रम्ने मेरो कत्रो मन
त्रासको घेरा भित्र पो छिर्छु झन
चीलका आँखाले डाँडा हेर्न खोज्दा
मात्र देखेँ डढेलोले ध्वस्त वन

पङ्ख फैलाई बादल चुम्दै थिएँ
खुट्टामा बाँधिएको धागोमा परें दङ्ग
यसो झड्काई त्यो फुकाउँ भन्दा
जसरी चलाए त्यसरी चल्ने म चङ्गा

मेरा चल्लालाई भोक भोकै सुताई
पानी पर्दा यसो दुई शब्द पनि नगाई
बिहानका उज्याला किरणलाई कसरी ढोगुँ ?
आफ्नै भाकामा झ्याउरे नगाई
मान्छे जस्ता अप्ठ्यारा वस्त्र लगाई
के म पत्ता नलागिएको रोग हुँ ?
चील बनेरै समुद्रमा पौडिने धोको
सफा चेहरामा यो ढाडिएको फोको
फुटाई हेरेँ आफ्नो प्रतिबिम्ब
भन्छन् दाजु यो तेरो कस्तो शोख हो
तर यही मेरो प्यास, मेरो भोक हो
ठुला दाजुको बिचार कस्तो भिन्न

पछाडी बाँधिएको धागो दृष्टिमै छ
तर अघि फर्किँदै हुन्छु सन्च
बाँधेरै खेलाई रहेछौ भने
अन्तै पो भड्किन्छ यो मन त

के माथि उड्दै पौडिन सकिन्न र ?
मेरो त तिमीमै छ सबै भर
मलाई दास नबनाऊ, आफ्नो बास देऊ
जति नजिक आउँछु, त्यति नै नजाऊ पर

रोइरहेका मेरा चल्लालाई पनि नफकाउनु ?
तिनका आँखामा भन्किएका झिँगा पनि नधपाउनु?
दिन दिनै नबढाउन यो पिर
म त्यहीँ आउन खोजेको कस्तो नबुझेका
तिमी सँगै खेल्ने मेरो रहर कस्तो नसम्झेका
ममा तिमीनै, पाऊ देखि शिर
आफ्नै आँकडामा तिम्रै चित्र त कोर्दैछु
पर फर्किएको मुन्टो तिमी तिरै मोड्दैछु
तर गाह्रो छ काम, साह्रै गाह्रो
मीतले पनि यहि समयमा छोडेर जानू
यो गीत गाउँ भन्दा दाजुको कुरा नमान्नु
धागोले त कता हो कता लतार्यो

अन्योलको यो उडाईले देखाउँछ निकै दुःख
खोज्नै हिँडिसके पछि किन छानौँ यसमै सुख
अब यो स्वनिर्मित पथमा पन्ख फैलाउँदा
म के भिक्षु, अन्जान कि मुर्ख ?

खर्च तिमीमै,तिमीलाई नै खर्छ हरदम
समय मेरो कति हो बाँकी, कति भो कम
चलाइए पनि उडिरकै छु म
तिमी मै रम्ने मेरो यो मन

हाम्री दिदी भोलिबा

गाग्रो भरी पानी त ल्याउँछिन्
आज पनि सबेरै सुरु भो दिन
नित्य कर्म गर्न पुगे पछि
दिनभरका कसरतहरुलाई नियाल्छिन्

धुने लुगाको थुप्रो छुट्याएँ
बाबू नानीलाई स्कुल नी पुर्याएँ
लुगाको थुप्रो एकपटक फेरि हेरी
दुई गाग्रो अझै भरी ल्याएँ
आज शुक्रबार, शनिबारका लागि यी काम के साँचु
बरु मुनि बारी गई फर्सीका मुन्टा चैँ भाँचु
आज चौबीस घण्टामा चौबीसै काम मेरा
बरु दुई छिन आरामको स्वास लिई बाँचु

भरिया दाइको नयाँ घडीमा बजिसकेछ दस
कामको वेग त बढ्नै पर्‍यो, समयको दबाब वश
समयनै हो जीवन, तर जीवनमै समय नहुँदा
यो गरौं कि त्योमा पर्यो उनलाई खस खस

आकाश गर्जी पानी पर्‍यो घनघोर
केही छिन अझै रहने भए ती लुगा फोहोर
पानीबाट चुटिँदै के लुगा धुनु भनी
भईन आफ्नो समयको आफैं चोर

भकारीको चामल घुनले खाएर सिद्धिएछ
पानी पर्न रोक्किएर धुने इच्छा ब्युँतिएछ
तल नाली तिर लुगा लिएर झर्दा
त्यो दृश्यले तिनको तेस्रो नेत्र खुलिएछ

आजकै जत्तिको पाँच थुप्रोको रैछ त्यहाँ सभा
यसो हिजो अस्तिका दिनहरू पनि सम्झँदा
थाप्लो पिट्दै भईन थक्क थक्क
यस्ती थिइन हाम्री दिदी भोलिबा

The Day We Left

None were any difference
None jumbled in ignorance
Revering the bright side
Shunning the dark
Wasn't even in existence

The peace that the soul brought
That path in all the thoughts
Inner burning fire with
The power to descend deep
Enough to survive for the lot

Blurred is the path vision
So I went far and wide
Gathering evidence, enough reason
Into the random, I take my stride
And I spoke what my mind told
It wanted to know why rivers flew down
The mark on the page, a small fold
Still a way out of this crowded town

These friends were the closest
Before one's mind started to mould it
The penance to that void
Digging up the self
When he thought wandering out was best

Roads start to drift apart
The realisation came by somewhat
Burning and looting
Booting and re-routing
None actually returned to the start

Eyes worship the sun
When it does nothing but burn
Wisdom turns lean
Black and mean
Tell me, how could he learn?

Now it's time to rise high
A step at a time to that cave
Where I think hungry lions pass by
But there lies the union I crave
I may remember him in peace
In war I may shout
After the day, when we had left them
It was the day when we were left out.

After You

I wish I could just see
What you would do after me
Add a brick to my home
But it wasn't meant to be

Just the way you'd move on
Just the way you'd sing my song
And as you live your life
Let go all those times I was wrong

Popping my bubbles of memory
I break down remembering the faces
But it would be no fun either
To actually exchange places

And I can still do things
But no, I sit here like a fool
Dried behind those fervent eyes
Unable to figure out what to do

Because you were my light
Following you felt quite right
So, I wish I could just feel
That sunken smile with my sight

Stains

I don't have time
No words left to rhyme
I don't have the vine
To swing myself back in time
When I was fearless

I don't have you
To push me up, to pull me through
I don't have hot feet
To make me run and meet you
When I was tearless

And I don't have you
Who made me see the bird on my tree
I don't have the heat
To raise myself from this seat and catch you
When I was flameless

And I don't have you
Who tricked me, took my place
Who made me cry
And run around in shame, to find you
When you were painless.

Blue Reminders

Wandered (off) from my home one day
Singing this lonely song
Walked for three months, but still
Found none who would sing along
And I say that sun, it reminds me of my home
Of the place where I played, and where it brightly shone.

Reached a town a bit far away
Played my song there as well
A pretty girl cheering (for me) in the front row
How could I possibly fail?
And I say that girl, she reminds me of my babe
The things I tried to give, she wouldn't just take

Crossed the infamous Jabbersville on my way
Wailed out of my entire chest
A sigh here, a sigh there
All those cold mouths given no rest
And I say those sighs, they remind of the day
When I left my babe, to sharpen and spread my play

Met a blonde, her face bright as day
Her smile dripping honey
As I plucked a string and closed my eyes
She ran away with all of my money
And I say that smile, it reminds me of that feel
Embarrassment in public, back in Jabbersville

I worked on my words, I had my say
Sore throat didn't hurt with my guitar in my hand
Now I wish someone would just
Return me to my homeland
And I say this song, it reminds me of my friend
Of that stern joke that didn't properly end.

परदेशी नानी

तारमा कति शब्द अट्छन, जति आँखले भन्छन
तारा त आकशमा असंख्य, त्यै पनि मानिस गन्छन
त्यसैले आज म भन्छु
पुग्यो तिम्रो हावाको रिस, अब त्यसलाई छिट्टै सेलाऊ
मन हो यो मेरो, यसलाई गुच्चा जसरी नखेलाऊ
पुग्यो मलाई यो दुखाई, अब यो घाऊ नकोट्याऊ
ए परदेशी नानी अब घर आऊ.

सुने मैले तिम्रो कुरो, अब लगाउ ठाडो कान
बाँच्दिन म फेरि धेरै, ए कान्छी बात मान
पानी नपाको फुल भो मेरो जीऊ
हिमालका फेदमा गुराँस छैनन् , सुनसान सबै खर्क
आएको छ कालो हुरी सबैको प्रीति हर्न
लुकेरै बसेको छु म, मेरो यति मात्र हो सर्त
ए परदेशी नानी, अब घर फर्क

चित्त दुखाँए मैले, कुरो मैले बुझें, तर यो दण्ड ठुलो भो
तिमीले नि बिर्स्यौ अब, अनि जहाज चढ्न के मा ढिलो हो
तिमीलाई त दिइसके यो मुटु
मनमा त धरहरा उभिएकै छ, अब त्यसलाई नभत्काउ
हात जोडी माफी मागे, चुमीसके तिम्रो पाऊ
रिसले नभए के? म सँग किन पो लजाउनु
ए परदेशी नानी, चाँडै घर आउनु